Caloscypha fulgens

📸

Πληροφορίες

  • Κατάσταση: Επιβεβαιωμένο
  • Ενδιαίτημα:

    Εδαφόβιο είδος που αναπτύσσεται κυρίως σε δάση κωνοφόρων, ιδιαίτερα σε θέσεις με Abies, Picea και Pinus. Εμφανίζεται πάνω σε γυμνό ή βρυώδες έδαφος, ανάμεσα σε πεσμένες βελόνες και φυτικά υπολείμματα, συχνά σε σχετικά υγρά και δροσερά ορεινά ενδιαιτήματα. Μπορεί να εμφανιστεί μεμονωμένα ή κατά ομάδες και καρποφορεί χαρακτηριστικά την άνοιξη, συχνά λίγο μετά την τήξη του χιονιού.

  • Εδωδιμότητα:

    Μη βρώσιμο. Δεν έχει γαστρονομική αξία και δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα που να υποστηρίζουν την ασφαλή κατανάλωσή του.

  • Καθεστώς προστασίας:

    Δεν εντοπίζεται παγκόσμια αξιολόγηση του είδους στην IUCN Red List και δεν προκύπτει ειδικό καθεστώς προστασίας του στην Ελλάδα.

  • Μπορεί να συγχέεται με:

    • Aleuria aurantia (βρώσιμο, αλλά μικρής γαστρονομικής αξίας)
    • Sowerbyella spp. (μη βρώσιμα ή άγνωστης εδωδιμότητας)
    • Geopyxis carbonaria (μη βρώσιμο)
    • Tarzetta cupularis (μη βρώσιμο)
    Τα παραπάνω είδη σχηματίζουν επίσης κυπελλοειδή αποθήκια με κιτρινωπές έως πορτοκαλί αποχρώσεις. Το Caloscypha fulgens, όμως, ξεχωρίζει ιδιαίτερα από τη χαρακτηριστική πρασινογάλαζη έως κυανοπράσινη μεταχρώση που εμφανίζεται όταν το καρπόσωμα τραυματιστεί ή ωριμάσει.

  • Χαρακτηριστικά διάκρισης:

    • Μικρά έως μεσαίου μεγέθους αποθήκια, συνήθως περίπου 1–4 cm σε διάμετρο, αρχικά κυπελλοειδή και αργότερα περισσότερο ακανόνιστα ή πεπλατυσμένα.
    • Η εσωτερική γόνιμη επιφάνεια είναι έντονα κίτρινη, κιτρινοπορτοκαλί έως πορτοκαλί.
    • Η εξωτερική επιφάνεια είναι συνήθως ωχροκίτρινη έως κιτρινοπορτοκαλί και μπορεί να παρουσιάζει πρασινωπές ή κυανοπράσινες αποχρώσεις.
    • Πολύ χαρακτηριστική είναι η μεταχρώση σε πράσινο, κυανοπράσινο έως σκούρο γαλαζοπράσινο μετά από πίεση, τραυματισμό ή με την ηλικία του καρποσώματος.
    • Το καρπόσωμα είναι συνήθως άμισχο ή διαθέτει πολύ κοντή, δυσδιάκριτη βάση που εισχωρεί στο υπόστρωμα.
    • Η σάρκα είναι λεπτή και εύθραυστη, κιτρινωπή έως πορτοκαλί, και επίσης μπορεί να πρασινίζει μετά από τραυματισμό.
    • Ασκοσπόρια υαλώδη, λεία, σχεδόν σφαιρικά έως ευρέως ελλειψοειδή, συνήθως περίπου 5–7 × 4–6 μm.
    • Ο συνδυασμός της ανοιξιάτικης καρποφορίας σε δάση κωνοφόρων, του έντονου κιτρινοπορτοκαλί υμενίου και κυρίως της χαρακτηριστικής πρασινογάλαζης μεταχρώσης αποτελεί πολύ σημαντικό γνώρισμα αναγνώρισης.